Niemand betaalt een loopbaancoach voor alleen fijne gesprekken

Ik chargeer uiteraard. Een beetje, in ieder geval. Want er werken ongelooflijk veel bevlogen en vakbekwame loopbaanprofessionals. Mensen die levens veranderen, perspectief bieden en deuren openen waarvan cliënten niet eens wisten dat ze bestonden. Toch knaagt er iets. Ik vraag me namelijk af of we als beroepsgroep soms te veel verliefd zijn geworden op het gesprek en te weinig op wat er daarna gebeurt.

Ik spreek werkzoekenden die inmiddels drie talentenscans hebben gedaan, vier versies van hun cv bezitten en een LinkedIn-profiel hebben dat glimt als een net gegoede Volvo. Ze kennen hun kernkwaliteiten, valkuilen, drijfveren, waarden, kleuren en vermoedelijk inmiddels ook hun innerlijke dolfijn.

De arbeidsmarkt trekt zich weinig aan van hoeveel inzicht iemand tijdens sessies heeft opgedaan

Toch hebben ze geen werk. Dat wringt, want ergens zijn we zelfinzicht gaan verwarren met vooruitgang. Alsof een glashelder beeld van jezelf automatisch leidt tot een plek op de arbeidsmarkt. Terwijl die arbeidsmarkt zich weinig aantrekt van hoeveel inzicht iemand tijdens sessie vier heeft opgedaan. Een werkgever wil uiteindelijk begrijpen waarom hij met déze persoon in gesprek zou moeten.

Daar zit voor mij een fascinerende spanning in ons vak. We zijn goed geworden in naar binnen kijken, terwijl werk zich buiten afspeelt. We praten over talent, terwijl werkgevers proberen op te lossen. We helpen mensen hun verhaal te vinden, terwijl niemand controleert of er aan de andere kant überhaupt iemand naar dat verhaal luistert.

Ik betrap mezelf daar overigens net zo goed op. Hoe verleidelijk is het om nog een model te introduceren, nog een oefening te doen of nog een prachtige reflectievraag te stellen. Reflectie voelt productief en levert vaak een fijn gesprek op. Alleen betaalt niemand een loopbaancoach voor fijne gesprekken alleen. Tenminste, dat hoop ik toch. 

Een beroepsgroep die anderen voortdurend uitnodigt uit hun comfortzone te komen, kan moeilijk zelf met koffie en een DISC-profiel in die comfortzone blijven zitten.

Daarom wil ik deze column gebruiken om af en toe tegen de haren van ons eigen vak in te strijken. Ook tegen die van mezelf. Want een beroepsgroep die anderen voortdurend uitnodigt uit hun comfortzone te komen, kan moeilijk zelf met koffie en een DISC-profiel in die comfortzone blijven zitten.

Dus verwacht hier geen tweewekelijkse verzameling tips om mensen nóg beter te laten reflecteren op hun loopbaan. Ik wil het hebben over wat we doen, wat we nalaten, waar we onszelf voor de gek houden en vooral wat er buiten onze spreekkamers gebeurt. En ik hoop dat jij ondertussen hetzelfde doet: je eigen aanpak tegen het licht houden, je favoriete methodieken wantrouwen, je toegevoegde waarde onderzoeken en jezelf zo nu en dan de tamelijk vervelende vraag stellen of jouw cliënt dankzij jou daadwerkelijk verder komt, of vooral heel goed is geworden in praten over verder komen.

Want onder aan de lijn kan iemand zichzelf na zes gesprekken volledig hebben gevonden.

Nu nog werk.

Over Eugène

Eugène, Onofficieel Dichter des Arbeidsmarkts, schrijft over de arbeidsmarkt zoals hij ernaar kijkt: betrokken, kritisch, soms poëtisch en geregeld met een korrel satire. Hij schuurt graag langs vanzelfsprekendheden, ook die van loopbaanprofessionals zelf. Want wie anderen dagelijks uitnodigt tot reflectie, ontwikkeling en verandering, mag af en toe
dezelfde vragen aan zichzelf stellen. In zijn columns voor LoopbaanPro onderzoekt hij daarom niet alleen wat er misgaat op de arbeidsmarkt, maar vooral wat ons eigen aandeel daarin is.