Zeker nu. De herfst maakt er een puinhoop van. Natte bladeren, afgebroken takken, modder aan je schoenen. Je mag er gewoon doorheen lopen, met alles wat er in je hoofd zit.
Dat is welkom voor iemand die al weken vacatures doorspit, afwijzingen ontvangt en op verjaardagen moet uitleggen of er ‘al schot in zit’. Ook het zoeken naar werk kan een dagtaak worden waarin je jezelf langzaam kwijtraakt. Alles draait om wat een werkgever straks van je vindt.
Dus trek de deur achter je dicht. Ga een flink stuk wandelen. Telefoon weg, schoenen aan die vies mogen worden. Laat het eerste kwartier de arbeidsmarkt met rust.
En houd als coach je gereedschapskist even dicht. Je hoeft bij een splitsing geen loopbaankeuze te bespreken. Bij een vallend blad hoeft niemand iets los te laten. Als iedere boom een werkvorm wordt, ben je gewoon weer op kantoor.
Loop. Luister. Verdraag dat er even niets komt.
Onderweg merk je vaak genoeg waar een gesprek kan beginnen. Iemand jaagt zichzelf voort terwijl er geen haast is. Blijft vertellen wat hij allemaal moet. Of zegt na twintig minuten stilte eindelijk: ‘Ik ben gewoon hartstikke moe.’
Daar kun je wat mee. Vraag door op wat er werkelijk speelt. Wat trekt iemand leeg? Waar krijgt die nog plezier in? Welke verwachting mag van tafel? Je hoeft daarvoor geen heel bos aan symboliek op te tuigen.
Ook heling kan klein en praktisch zijn. Verdriet eindelijk uitspreken. Boos worden zonder het meteen netjes te verpakken. Weer voelen dat je benen hebt na weken achter een scherm. Een keer thuiskomen met een rood hoofd en trek in eten.
En eindig concreet. Wat ga je morgen doen? Welk gesprek ga je voeren? Waar stop je deze week mee? Eén bruikbare stap is genoeg.
Stuur je coachee het bos in. Loop mee. En zorg dat je eigen behoefte aan een mooi inzicht thuisblijft.







