Voorlopig krijg ik mezelf nog niet zover om te geloven dat interesse, kennis en liefde voor een vak waardeloos worden zodra er te weinig vacatures voor bestaan

Het is de vraag die blijft hangen wanneer ik de telefoon neerleg. De vraag die ik mij de afgelopen jaren verschillende keren zelf heb gesteld, maar die door de mevrouw van de VDAB nu voor de eerste keer zo brutaal naar mijn hoofd wordt gesmeten. Toch waren het niet de woorden zelf die mij uit mijn lood sloegen, maar de oprechte manier waarop ze werden geformuleerd. Net als ik, hopeloos op zoek naar houvast. Een vertrekpunt van waaruit ik gelanceerd zou kunnen worden. Met als eindbestemming: een job!

Victor Haché on oktober 27, 2026 Gemiddelde leestijd: 3 min
Deel dit artikel:
Voorlopig krijg ik mezelf nog niet zover om te geloven dat interesse, kennis en liefde voor een vak waardeloos worden zodra er te weinig vacatures voor bestaan

Victor Haché is historicus met een passie voor menselijke verhalen. Naar aanleiding van zijn zoektocht naar werk deelt hij een column over zijn ervaring: “Werk zoeken is not for the weak. Na een bewogen telefoontje van de VDAB moest ik mijn frustraties even van mij af schrijven (en mijzelf er even aan herinneren waarom ik doe wat ik doe). Deze “column” is het resultaat!” 

Wat die job precies inhoudt, mag ik volledig zelf beslissen. Al wordt het wel eens tijd om erfgoedland achter mij te laten, vindt de stem aan de andere kant van de lijn. Daar zijn de vacatures nu eenmaal schaars. Ook een job voor de overheid lijkt haar onrealistisch en nu begint ze echt op dreef te raken. Administratie? “Een te zwak digitaal profiel”. Archiefwerk? “Niet het juiste diploma”. Onderzoek? “Is dat niet meer iets voor archeologen?”. Ik grinnik even om die laatste opmerking, maar word terug stil wanneer het woord “heroriëntatie” valt.

Blijkbaar heb ik nog niet helemaal door dat er ook andere sectoren zijn om in te werken. Heb ik al eens gedacht aan een opleiding waarbij ik met mijn handen kan werken? Of aan de zorg? Met het laatste beetje moed, inmiddels diep in mijn schoenen gezakt, werp ik tegen dat ik toch al een behoorlijke opleiding achter de rug heb. Twee zelfs. Nu is het haar beurt om te grinniken. “En welke job dacht je juist te doen met díé diploma’s?” Op dat moment lukt het mij niet meer om een overtuigend antwoord te formuleren. Het blijkt bijzonder moeilijk om enthousiast over je plannen te vertellen wanneer iemand net heeft uitgelegd waarom die niet bijzonder realistisch zijn.

Ik moet terugdenken aan vroeger. Aan leerkrachten, ouders en vrienden die mij verzekerden dat je vooral moest studeren wat je interesseerde. Doe iets wat je graag doet. De rest zou later wel volgen. Natuurlijk wist ik toen ook al dat de vacatures voor historici niet bepaald voor het grijpen lagen. Toch koos ik ervoor mijn hart te volgen. Omdat geschiedenis en maatschappij mij boeiden. Omdat ik wilde begrijpen hoe mensen leven, denken en veranderen, en wat daarvan achterblijft. Vandaag klinken mijn diploma’s plots als hobby’s die per ongeluk op mijn cv zijn beland.

We sluiten het gesprek af met mijn belofte dat ik eens naar de voorgestelde opleidingen zal kijken. Ik bedank haar voor haar tijd, wens haar nog een fijne dag en leg de telefoon neer. Ik neem de vrouw van de VDAB trouwens niets kwalijk. Ze benoemde vooral een werkelijkheid waar ik de afgelopen maanden zelf al vaak genoeg tegenaan ben gelopen. Maar toch blijft haar vraag hardnekkig nazinderen. “Wat kan je eigenlijk?”

Wanneer ik na het telefoongesprek ga lopen om mijn hoofd leeg te maken, betrap ik mijzelf op de vraag hoe de straat waar ik doorheen loop er honderd jaar geleden uitzag. Welke gebouwen verdwenen zijn en welke andere er nog steeds staan. Wie er vandaag in die wijk woont en vooral waarom. In die vragen vond ik mijn antwoord.

Geschiedenis is voor mij nooit alleen iets geweest wat ik heb gestudeerd. Het is de manier waarop ik naar de wereld kijk en hoe ik die probeer te begrijpen. Bijna automatisch zoek ik naar wat er achter de dingen schuilgaat: wat eraan voorafging, waarom iets geworden is zoals het nu is, welke mensen er hun sporen hebben achtergelaten. Het verleden ligt voor mij als een extra laag over het heden heen. Niet altijd bewust, maar altijd aanwezig.

Ik kan mij vastbijten in een verhaal van iemand die honderd jaar geleden besloot alles achter te laten om te proberen achterhalen waarom. Ik kan een droge bron lezen en mij afvragen welke mens erachter schuilgaat. Ik kan informatie verzamelen, vergelijken en in twijfel trekken. Ik kan schrijven. Ik kan luisteren. Ik kan van losse documenten, foto’s, getuigenissen en herinneringen opnieuw een verhaal maken dat ook voor iemand vandaag iets betekent.

Want erfgoed bestaat niet vanzelf. Een archiefstuk vindt zichzelf niet. Een collectie vertelt niet uit zichzelf waarom ze belangrijk is. Een verhaal vraagt niet of iemand het alsjeblieft wil bewaren. Daar zijn mensen voor nodig. Mensen die nieuwsgierig genoeg zijn om te blijven zoeken, koppig genoeg om vragen te blijven stellen en mondig genoeg om wat ze vinden met anderen te durven delen. Passie staat zelden tussen de vereiste competenties bij een vacature, toch lijkt het mij precies dat soort mensen dat de arbeidsmarkt vandaag nodig heeft.

Misschien ligt mijn toekomst inderdaad buiten de erfgoedsector en moet ik op een dag afscheid nemen van het idee dat ik hiervan mijn beroep kan maken. Maar, sorry VDAB, voorlopig krijg ik mezelf nog niet zover om te geloven dat interesse, kennis en liefde voor een vak waardeloos worden zodra er te weinig vacatures voor bestaan.

Dus wat kan ik eigenlijk? Heel wat, denk ik. Nu nog iemand vinden die mij ervoor wil betalen.

 

 

Deel dit artikel:

Premium partners Bekijk alle partners

Intelligence Group
LDC
LoopbaanVisie
Noloc
Recruitment Tech
Vista Nova
Werf&

Blijf op de hoogte met onze nieuwsbrief

"*" geeft vereiste velden aan

Naam*