Vakliteratuur23/01/2026 · 3 min
In deze voorstelling, die tot en met 3 juni door het land trekt, combineert Buckens haar werk als loopbaanadviseur met theater. Met humor, energie en zichtbaar plezier, maar ook met kwetsbaarheid en ontroering, houdt ze haar publiek een spiegel voor: hoe kijken we eigenlijk naar ons werkende leven? En wat vertellen we onszelf over wat nog kan, mag of ‘te laat’ zou zijn?
Anne-Marije Buckens richt zich sinds 2011 met haar loopbaancentrum 50 Company op 50-plussers. Thema’s als werken na je vijftigste, duurzame inzetbaarheid, persoonlijke ontwikkeling, vergrijzing en solliciteren vormen de kern van haar werk. Buckens schrijft daarnaast wekelijks een column in het Algemeen Dagblad, waarin zij actuele arbeidsmarktontwikkelingen en praktijkervaringen met 50+ werkzoekenden bespreekt.
Angst is zelden een goede raadgever
Buckens vertrekt vanuit een herkenbaar beeld: veel mensen blijven hangen in werk dat niet (meer) past, niet omdat ze het willen, maar omdat ze bang zijn. Bang voor financiële onzekerheid, voor gezichtsverlies, voor spijt. Angst blijkt in haar verhalen een terugkerend thema en zelden een goede raadgever.
Die boodschap brengt ze via verhalen die ze in haar eigen coachingspraktijk heeft meegemaakt. Ze begeleidde de afgelopen jaren meer dan 5.000 mensen. En ook zelf heeft ze keuzes moeten maken en twijfels gekend. Het publiek krijgt daarmee een realistisch beeld van hoe loopbanen zich ontwikkelen.
Buckens: “Je hoeft niet maar één ding te kiezen. Als kind speelde ik al toneel en maakte ik voorstellingen. De combinatie van mensen bekoren met mooie verhalen én een waardevolle boodschap brengen, vind ik betoverend mooi. Anderhalf uur lang mensen met verschillende overtuigingen en achtergronden heel even één laten zijn. Dát is voor mij de magie van het theater.”
‘Voor iedereen die het leuk wil volhouden tot aan z’n pensioen’
Buckens presenteert in haar voorstelling voor veel vragen over de manier waarop mensen zichzelf overtuigen dat verandering niet realistisch is. Dat zegt toch vaak meer over angst dan over mogelijkheden en merk je in veel werkcontexten.
Er heerst een bepaalde spanning tussen wat iemand kan, wat iemand doet en wat iemand eigenlijk zou willen doen. Dat spanningsveld wordt waarschijnlijk alleen maar groter naarmate de maatschappelijke boodschap luidt dat we vooral ‘door moeten’. Een belangrijke boodschap in de voorstelling is dat het nooit te laat is om dromen na te jagen.
‘Is dit het nou?’
Buckers trekt op het juiste moment door het land met haar voorstelling. Loopbanen worden langer en minder voorspelbaar (denk alleen al aan de zorgen rondom A.I.) en we moeten met z’n allen toch steeds wendbaarder zijn. Tegelijkertijd groeit daarmee een gevoel van vastzitten in verwachtingen die niet meer passen bij wat men is geworden. Uiteraard zal niet iedereen morgen van baan wisselen, maar toch is de herkenning rond het moment ‘Is dit het nou?’ groot.
We Gaan Nog Even Door! nodigt je uit anders te kijken naar werk, tijd en keuzes. Een mooie manier om los van het werk zelf in een relaxte setting nog meer te leren over je vak.
De theaterspecial van Anne-Marije Buckens is tot en met 3 juni in zalen door heel Nederland te zien. De speellijst vind je hier.
